Mijn Welgemeende Excuses!

Mijn moraliteit komt vanuit de rationele overweging over de gevolgen die mijn genomen acties (kunnen) hebben. Dat is hoe ik bepaal of iets moreel goed is of niet. Ik ontwikkel mijn moreel besef vanuit de veronderstelling dat mijn genomen acties invloed (kunnen) hebben op de mensen om mij heen, en vice versa. En als we met elkaar gaan samenwerken en samenleven (leefruimte met elkaar delen), dan is het logisch om de impact van onze acties op elkaar en op onze omgeving te (h)erkennen.

Mijn vrijheid om een vuist in de lucht te maaien kan als gevolg hebben dat mijn vuist hard op iemand anders zijn of haar neus eindigt…

En dat betekent logischerwijs ook dat ik geen recht heb om mijn wil op iemand anders’ wil op te dringen. Mijn moreel kompas komt namelijk vanuit mijn begrip van de werkelijkheid en niet vanuit de (h)erkenning van de regels die worden opgedrongen vanuit een (hogere) autoriteit en/of de status quo.

Dat gezegd hebbende: er worden veel meningen op social media gegeven. Sommige zijn direct tegenovergesteld aan elkaar. Het is tegenwoordig makkelijk om een mening te hebben en deze op het internet te schrijven met de hoop op medestanders. Je veilige bubble opzoeken. Dopamine verslaving in stand houden. Het liefst wil je geen tegenargumenten horen of lezen, behalve dan als je van ruzie houdt. Sommige mensen gedijen daarop. Maar goed. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat wanneer twee mensen een meningsverschil hebben, dat logische tegenargumenten meestal niet werken. Sterker nog: beide partijen hebben dan de neiging om zich nog dieper in hun loopgraven in te graven. Maar ondanks deze kennis ga ik de discussie vaak toch aan, hopend dat de andere partij slim genoeg is om zijn of haar rationaliteit te laten prevaleren boven zijn of haar basis emotionele reacties en/of ‘verkeerde’ aannames.

En daardoor maak ik vaak dezelfde fout als ieder ander die in een hevige discussie is verwikkeld. Overtuigd van mijn eigen gelijk hak ik dan met de botte bijl erin en beledig ik en passant mensen die ik heel graag mag. Zoals mijn goede vriendin Corinne Hoeve. Mijn amygdala ( = emotioneel centrum van je hersens) neemt het dan vaak over van mijn prefrontale hersenkwab ( = rationele gedeelte van mijn hersens).

Maar gelukkig zijn er een aantal uitzonderingen:

Vaak zijn Roy Tweeboom en ik het met elkaar eens, en soms ook niet. En dat geldt ook voor de vriendschap tussen Corinne en ik. Maar zowel Roy als Corinne ken ik al jaren. Voor hen heb ik ook diep respect en bewondering, en dat blijft zo ondanks onze (fundamentele) tegenstellingen 🙂

Dat geldt trouwens ook voor Gabriel Mambi, waar ik onlangs een intervieuw mee heb gehad. Hij is onder andere van mening dat danswedstrijden geen meerwaarde hebben voor de verdere ontwikkeling van de salsa dans scene. Ik deel een andere mening, maar sta wel open voor zijn weloverwogen tegenargumenten. Maar misschien ben ik ook gecharmeerd op de manier waarop Gabriel zijn meningen formuleert. Volgens mij heeft hij de ‘Jedi Mind Trick’ bijna geperfectioneerd 😉

Lees zelf maar: https://www.supersalsa.nl/2018/04/23/danswedstrijden-werken-niet/

En dan kom ik nu bij Lodewijk Zijlsma. De allerliefste Ludo beschouw ik op veel terreinen als de andere kant van mijn medaille. De vaak poëtische – en (ultra) rechts georiënteerde – ‘Elsevier van salsa dansend Nederland’ heeft niet alleen een groot hart voor de salsa, maar vindt het ook zijn recht om zijn vooropleiding van Nederlandse Letterkunde te pas en te onpas in te zetten als een machtig wapen tegen wat hij beschouwt als zijnde ‘wansmaak’, het ‘breken met traditie’ en/of ‘onrecht’. Een salsa moralridder pur sang. En dat is inderdaad zijn grote recht. Vrijheid van Meningsuiting in optima forma. En ik heb getracht een inbreuk daarop te plegen door mensen te suggereren zijn schrijven niet meer te lezen.

Dat was fout van mijn kant, en ik bied je mijn welgemeende excuses daarvoor Ludo!

Want jij schrijft en handelt ook vanuit je eigen referentiekader. Weet je wat mij ECHT bang maakte Ludo? De dag na de laatste verkiezingen, toen PVV de 2de grootste partij van dit land werd. Ineens besefte ik die ochtend toen ik mijn kleine kinderen naar school toe bracht dat veel van die mensen die langs mij en mijn kids heen liepen potentiële racisten zijn. En ik heb liever dat ik WEET wie ze zijn in plaats van zo in onkunde en angst rond te lopen.

Kennis is macht.

Ere is 1 ding dat ik waardeer aan Ludo zijn lange epistels (ja ja, een gevalletje van ‘de pot verwijt de ketel’). Namelijk:  het uitspreken van de onderbuikgevoelens die nog steeds hoogtij vieren. Niet alleen in de (individualistisch ingestelde) segment van onze Westerse (gepolariseerde) welzijnsstaat, maar ook binnen de Nederlandse salsa dans scene. En dat doe jij ook Ludo: het uitspreken van meningen en gevoelens die velen met je delen, maar die weinigen openlijk durven uit te spreken. Chapeau!

Dus Ludo, carry on! Voor de lezer: vooral lezen wat Ludo te melden heeft! En voor iedereen die ik heb beledigd en/of op de 1 of andere wijze onheus heb bejegend (dus ook jij Ludo):

Mijn Welgemeende Excuses!

Ik zal mijn best blijven doen om dit zo min mogelijk te doen. Maar tja.. Ik blijf toch maar een mens, nietwaar? Misschien helpen de adviezen uit de volgende film jou en mij om anderen alsnog van ons gelijk te overtuigen. Lat me weten wat je ervan vindt 🙂

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *