There’s No Stopping Us!

Renny van Lamoen. Dat is de naam van de beste breakdancer van Curacao rond de eerste helft van de jaren 80. De roomblanke en slanke tienerjongen met blonde krullen werd door ons Korá genoemd. Hij had die bijnaam niet alleen door de kleur die hij kreeg van de brandende zon, maar vooral door de kleur die Renny zijn rug werd nadat hij zich keer op keer keihard op zijn rug liet vallen en eindeloos daarop draaide. Dat deed hij in zijn blote bast en op een platgeslagen kartonnen doos. Dit alles gebeurde midden op straat in de buurten Parera, Monte Verde, Cher-Asile, Marie Pompoen en Salinja. Andere uitdagers zoals Chíki en Bóchi stonden om hem heen te kijken. Wij  stonden vaak op rolschaatsen tussen de uitdagers in te joelen. De boombox stond keihard aan. En als we geen muziek hadden stond er een jongen keigoed te ‘human beatboxen’. De volwassen buurtbewoners waren ‘not amused’ met onze herrie. De automobilisten evenmin. Elke keer moest de strat even ontruimd worden voor verkeer. Die rolschaatsen waren daardoor niet alleen een modetrend, maar ook een handige vluchtmiddel voor wanneer de politie aankwam…

In het vervolgartikel hierop zal ik dieper ingaan op de zin en onzin van danswedstrijden aan de hand van mijn eigen ervaringen. Daarbij laat ik me inspireren door de reacties van Liduina Haruma Anandi Lovert, Lodewijk Zijlma (Ludo), Joost Offermans, Gabriel Mambi en Roy Tweeboom. Hierbij wil ik ze ontzettend bedanken voor hun waardevolle (constructieve) bijdragen. Chapeau! Maar eerst zal ik doorgaan met deze leuke intermezzo artikel…

Wie besloot toen dat Renny de wedstrijd had gewonnen? Dat bepaalden wij zelf natuurlijk. Degene die de meeste applaus kreeg en waarvoor het hardst geschreeuw werd was de winnaar. Klaar. Waren wij zulke dans experts dan? Nou, niet echt. We waren tieners uit arme volkswijken die allemaal konden breakdancen. Tegenwoordig heet dat ‘ervaringsdeskundigen’. Was het een populariteitswedstrijd? Nou, niet bepaald. De blanke Nederlanders werden in die tijd flink gediscrimineerd door de autochtone bevolking. Het hielp Renny niet echt dat de meeste Nederlanders zich voornamelijk in hun eigen enclaves zoals Emmastad en Julianadorp verschuilden. Dus een blanke jongen die de zwarten in hun eigen buurt EN op hun eigen terrein uitdaagde kon niet op veel sympathie rekenen. Welke hoofdprijs kreeg van Lamoen als winnaar? NIETS! Behalve dan het diepe respect van een ieder die zag hoe Korá tot bloedens aan toe en met gevaar voor lichamelijke integriteit alle uitdagers van de straten weg danste.

Inspiratie

De intrede van VHS en Betamax videorecorders aan het eind van de jaren ‘70 startte een heuse dansrevolutie op het eiland. Tot dan waren het folkloristische dansshow en zanggroepen zoals Sweet Sugar en Zjozjoli (Vanessa Mambi) die een nationale podium kregen in het TV programma van ‘Tante Irma genaamd ‘Tele Fiesta’. Met de komst van videorecorder kregen de jongeren ineens toegang tot andere dansstijlen die wereldwijd furore maakten zoals breakdance en merengue showdansen. Dansfilms zoals Breakin’ uit 1984 inspireerden ons niet alleen door de geweldige dans moves uit de Electric Boogaloo en Pop & Lockin die erin zaten verwerkt, maar na het zien van deze films kregen we ook ontzettend veel zin om tegen elkaar te gaan dansen. En belangrijker mog: veel ruzies werden ineens door dance battles beslecht i.p.v. rake klappen uit te delen bij meningsverschillen. In Breakin’ – en een jaar later nog meer te zien in de film Fast Forward – werd een nieuw danselement toegevoegd aan breakdance: Jazz Ballet.  Ik heb het woord ‘Streetdance’ voor het eerst uit de mond van Ozon horen komen tijdens de laalste  dans scene van Breakin’ (zie de film aan het einde van dit artikel). En deze films hebben  jongens zoals Luis Felipie geïnspireerd om hun weg naar de top te vinden via de beste dansstijl die de wereld ooit heeft geproduceerd 🙂

Zie hier een scene uit Fast Forward (1985).

Regulering en Exploitatie

Maar in de tussentijd werden die ‘straat danskampioenschappen’ echt een probleem op Curaçao. Ik weet niet precies HOE het gebeurde, maar er ontstonden ineens breakdance battles op het Brionplein in Otrobanda (Willemstad). Deze werden gehouden op de vrijdagmiddagen direct na schooltijd. Tussen 13.30 en 14.00 uur liep het plein helemaal vol met tieners die nog steeds in hun schooluniformen rondliepen. Die battles waren GRUWELIJK swa! Daardoor werd er steeds meer en veel intensiever getraind. De dansmoves moesten steeds spectaculairder. Maar er waren geen officiële trainingsruimten waar de jeugd gratis kon oefenen. Dus sprongen we over schoolhekken heen om daar stiekem te gaan oefenen. Op een gegeven moment kregen de directies van scholen dit fenomeen door en besloten om de competities zelf enigszins te gaan reguleren. Dit was het begin van de breakdance en streetdance battles op scholen. Lees hier over mijn eerste wedstrijd danservaring.

De wedstrijden werden steeds meer op feesten en tijdens festivals georganiseerd. Er kwam jurering bij. De deelnemers kregen weinig tot geen geld, terwijl organisaties wel entreegeld vroegen. Uiteindelijk is de breakdance team uit Curaçao ‘Campeones Panamericanos’ geworden.

De Dood van Breakdance

Als ik het me goed herinner was ik 16 jaar oud (in 1985) toen mijn oma mij het verschrikkelijke nieuws verteld had over een dodelijke ongeval met een jonge breakdancer. Zijn nek was gebroken tijdens het spinnen op zijn hoofd. Zij had mij daardoor verboden om ooit nog te gaan breakdancen. Maar ze hoefde zich geen zorgen te maken: ik was toen al jarenlang verslaafd verslaafd aan merengue showdansen. Sinds dit vreselijke ongeval is de breakdance scene op Curaçao ook een langzame dood gestorven.

Wat is er gebeurd met de breakdancers van toen?

Veel van hen belandden in de gevangenis door hun deelname aan de toenemende drugscriminaliteit, of ze werden zelf drugsverslaafden. In mei 1997 kwam ik Chíki tegen op een eerste heilige communie feest in Groningen. Ik was in mijn Marechaussee pak naartoe gegaan. Hij ging helemaal tekeer tegen mij. Hij schreeuwde dat onze juf van de 6de klas lagere school (tegenwoordig groep 8) het niet bij het rechte eind had om de klas onder te verdelen in 1 rij met ‘degenen die een toekomst hebben’ (de rij waar ik in zat), 2 middelste rijen met ‘twijfelgevallen’ en 2 rijen met de ‘kanslozen’ (waar hij bij zat). “Kijk MIJ nou eens,” zei hij op een bombastische toon. “Ik heb ontzettend veel geld en ik rij in de duurste auto’s. En jij? Jij bent maar een mislukte ambtenaartje!” Ik bleef helemaal rustig terwijl hij in mijn gezicht stond te schreeuwen. Mijn training om het geweldsspiraal te de-escaleren werkte goed. Verder kon ik alleen maar denken: “De juf heeft achteraf gezien toch een goed inzicht gehad,” en “Ik hoop dat hij nu geen concreet strafbaar feit nu gaat opbiechten, want als algemeen opsporingsambtenaar heb ik een meldingsplicht voor wat betreft het ontdekken van criminele activiteiten. Ik wil dit feest niet verder verpesten. Ook niet voor hem…”

En Renny van Lamoen? Ik hoorde een paar jaar geleden dat hij priester is geworden en dat hij in Almere werkte. Doe hem alsjeblieft de groeten van me als je hem ziet 🙂

En? Hoe vind je mijn verhaal over het begin van danswedstrijden op Curaçao? Weet jij meer? Of heb je wat aan toe te voegen? Laat het ons weten!

There’s No Stopping Us!

Einde intermezzo 🙂            



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *