Mijn Eerste Wedstrijd Danservaring!

Fame Dancers Curacao 1988

Het gebeurde op een vrijdagavond in 1987. Ik liep boos weg. Nou, ‘boos’? Nee. Pissed off!  Ik MOEST weg! Weg van dat podium waar het net zo mis was gegaan. Gefrustreerd en met veel zelfmedelijden wurm ik me tussen schreeuwende tieners heen. “Laat me alsjeblieft met rust!”, denk ik. Maar ik zeg niks. Handen kloppen me op mijn rug en ik hoor heel vaag bemoedigende woorden zoals: “We hebben het goed gedaan hoor!”, en “We maken nog een kans! Echt waar!”

Maar op dit moment moet ik daar niets van hebben. Ik ruk me los uit de kleine menigte en zet het op een sprinten. Ik versnel langs de barakken van het Maria Immaculata Lyceum (MIL) heen en spring door een gat in het hek. Voor 1 van de lokalen van het aangrenzende Maria College aangekomen besef ik ineens dat niemand mij volgt. Ik sta hijgend stil. Mijn hart bonst tot in m’n keel.  Ik laat me rustig zakken langs de muur van het MAVO klaslokaal.

Zweet en tranen mengen zich op mijn gelaat. Het zout en de gel van mijn mislukte wetlook prikken in mijn ogen. Ik kijk omhoog naar ‘mijn’ vertrouwde sterrenhemel en haal diep adem. Terwijl ik de zwavellucht afkomstig uit de lange uitlaatpijpen van de ISLA raffinaderij steeds rustiger in- en uitadem denk ik in een constante loop:

“How the f@ck did this happen?”

Ik ben pas 18 jaar oud en heb net dik gefaald als choreograaf van de eerste showgroep die ik ooit getraind heb. We doen op dat moment mee aan de playbackshow danswedstrijd van het MIL op Curaçao.

Wat was het geval?

Nou, ik zat op dat moment in HAVO 5 op het MIL. Een paar maanden daarvoor hadden Luis Felipie, Allen Tromp, Amanda van Doorn, Angelo Casseres, Aldrin en ik een choreo gedanst van Janet Jackson “Control” op het podium van de MIL tijdens een fundraising evenement dat werd georganiseerd door de KEY Club. Mijn vriendinnetje Raisa en ik waren toen leden van deze jeugdafdeling van de KIWANIS Rotary Club. Ons optreden was een grandioos succes! En zo veranderde ik op school plotsklaps van ‘nerd’ in een ‘danser’. Trouwens, dat was een rol die ik helemaal niet heb gewild. Ik was eigenlijk heel erg verlegen. Ja, je gelooft het niet, maar het is echt waar! En ik was een heel erg druk mannetje, hoor! (Was?). Maar goed. Ik had dus de fout gemaakt om Raisa over ons dans groepje te vertellen. Zij had mij overtuigd om de groep te vragen om voor de fundraising te dansen.Dat hebben we gedaan, maar dat zou me NOOIT meer gebeuren…       

Ongeveer een week voor ‘Het ‘Incident’…

Raisa had me verteld dat haar vriendin Lisaira heel graag mee wilde doen met de aanstaande playbackshow danswedstrijd. En dat ze een groep vrienden had die allemaal als achtergrond dansers samen met haar mee wilden dansen. Zij wilde ‘Control’ van Janet Jackson dansen en ze wilde dat IK hen ging trainen!

“Wat? Mooi niet!”, zei ik. “En wie willen dan allemaal met Lisaira meedansen?” “Nou… Steven Coffee,” begon ze. “Hij kan echt goed dansen hoor!” Voordat ik iets daar tegenin kon brengen ging Raisa verder met namen noemen: “… en Gerald.” “Wie?”, schreeuwde ik bijna. “Gerald FRAAY? De DJ?” Nee. No way, Raisa! Dit zijn allemaal VWO-ers! Ze KUNNEN niet eens dansen! En Gwendell Foendoe dan?” (Gwendell Foendoe was klassiek getraind en was wekenlang bezig met zijn eigen showteam klaar te stomen voor de winst). “Nee, ik doe het NIET hoor! ECHT NIET!”, zei ik resoluut.

Punt.

Woensdag, 2 dagen voor ‘Het Incident’…

Het was pauze. Raisa nam me ineens bij de hand mee en zei heel lief: “Kom je mee? Ik moet je iets leuks laten zien.” Haar lieve stem en glimlach deden me altijd smelten. Ik dacht dat we gingen zoenen. We staken het schoolplein over richting het geschiedenislokaal. Maar de ramen waren potdicht. Ik vond het een beetje verdacht. “Dat is vreemd.” Iets klopt niet.” “Het is een verrassing.” “Maar ik hou helemaal niet van verrassingen!” We liepen naar binnen. De deur werd meteen achter onze ruggen dichtgedaan. Door het felle zonlicht van buiten moesten mijn ogen even wennen aan het donkere klaslokaal. Maar toen het mij begon te dagen wie daar allemaal stonden riep ik: “Nee, nee, NEE!” Dit gaat ECHT niet gebeuren!”

Maar het was al te laat..

Vrijdag, ongeveer 3 uur voor ‘Het Incident’…

We hadden de choreo pas op vrijdagmiddag af met nog een paar uur voor ons optreden resterend. De choreo werd maar 1 keer redelijk goed gedanst. Maar iedereen juichte en was in opperste stemming. De kids waren wel zenuwachtig. Sommigen – waaronder Lisaira – begonnen te twijfelen. Ik zei: “Jongens, luister. Het komt helemaal goed. Ik ken de choreo uit mijn hoofd. En ik maak NOOIT fouten! Dus kijk maar naar mij als je het niet meer weet. We’re in control, and we love it! We gaan winnen!” Na een gezamenlijke yell gingen we allemaal naar huis om ons gereed te maken voor de wedstrijd…

‘Het Incident’!

Er deden toen 12 groepen mee aan de playback danswedstrijd. Het schoolplein was tjokvol met honderden enthousiaste tieners. Toen wij het podium opkwamen begon het publiek keihard onze namen te scanderen: Als ik een rood hoofd kon krijgen, dan was het toen echt vuurrood geweest. Ik ging schuin achter Lisaira staan zodat alle dansers mij van alle kanten konden volgen. Al bij de eerste noten van Control begon het publiek te schreeuwen. En het bleef maar schreeuwen. Alles ging goed..

Ik hoop dat jij – lezer – de film ‘Black Panther’ al gezien hebt. Weet je de scene waar Okoye tegen T’Chala zegt “Don’t freeze!” en hij antwoordt met “I neva freeze!”? En dat hij later toch ‘bevriest’?

Nou, dat gebeurde met mij dus ook. Ik had een black-out van jewelste voor het eerst in het 4 jaar dat ik show danste!

Mijn black-out duurde heel even. 4 bases max. Door mijn ervaring kon ik de draad weer snel oppakken. Maar dat gold niet voor de rest van the ‘Janet Dance Crew’: de dansers bleven als domino’s achter fouten maken. Er leek geen einde aan te komen aan het geklungel! Ondanks alle gemaakte fouten kregen we alsnog een daverend applaus van het publiek. Ondanks dat had ik direkt na afloop alleen maar 1 gedachte: “Ik moet hier weg!”

En daar zat ik dan. Mezelf de schuld van alles  gevend. “Dan zal ik maar helemaal stoppen met dansen,” zei ik hardop. En ineens zag ik de superhelden waar ik zo gek op was voor me staan. Helemaal stil. Het leek alsof ze me iets wilden vertellen. Wat wilden ze dan? Ik dacht: “Wat zouden Clark Kent of Bruce Wayne nu gedaan hebben?” Dat wist ik niet.

Maar 1 ding wist ik zeker: zij zouden de rest van de Justice League NOOIT in de steek laten! Met dat inzicht kreeg ik ineens grip op de hele situatie. 

“I wanna be the one in Control!”

En zo liep ik rustig terug richting podium. Klaar om het team te troosten en hen steun te bieden.

“We hadden verloren, maar we zijn wel vrienden geworden. En dat was het allerbelangrijkste!”

Raisa kwam me als eerste tegemoet. Ze ging met me zitten op de rand van een grote bloembak achter de barakken. Terwijl ze mij troostte en moed in sprak hoorden we de MC luidkeels aankondigen dat onze groep door was naar de finale! We keken elkaar stomverbaasd aan, sprongen op, en renden als gekken rond met een smile van hier tot Tokyo op onze gezichten. We MOESTEN Lisaira en de rest te METEEN vinden. Er was nog hoop! Gelukkig vonden we elkaar weer snel. Een aantal had zich  omgekleed en was klaar om naar huis te gaan. Maar gelukkig was iedereen er nog. We gingen met z’n allen samen het podium op en dansten deze keer de sterren van de hemel 🙂

De groep van Gwendell Foendoe had (natuurlijk) gewonnen met hun jazzballet choreo op ‘Running With The Night’ van Lionel Richie. Maar wij werden wel mooi 2de! En nog belangrijker: we zijn samen de uitdaging aangegaan en zijn daardoor een mooie ervaring rijker geworden. Een ervaring die in ieder geval mijn danscarrière voor de rest van mijn leven zou definiëren.

In vogelvlucht

Kort daarna heb ik Corinne Hoeve getraind voor haar deelname aan de Miss Nashonal verkiezing. Ze heeft ‘Miss Talent’ gewonnen door de choreo die wij met z’n tweeën hebben gedanst: ‘Pleasure Principle’ van (jawel): alweer Janet Jackson. Toen de grote choreograaf van Curaçao – Cezario Jean Louis – door omstandigheden niet kon komen heb ik ook zelf een groeps choreo bedacht voor alle deelneemsters van de schoonheidswedstrijd. Daarna heb ik de Janet Jackson choreo geleerd aan een groep leerlingen van het Radulphus College. Zij hebben gewonnen. Ik heb meegedaan met een Michael Jackson danswedstrijd: die heb ik toen ook gewonnen in club La Mirage (?) in Punda. En zo begon ik mijn eerste voorzichtige stappen te nemen als dansdocent en ook als choreograaf…

Op 30 oktober 2017 – precies 30 jaar na Het Incident – vierde ik dat ik al 20 jaar lang salsa danslessen geef. In september van dat jaar vierde ik dat ik al 8 jaar salsa workshops geef aan tieners in heel Nederland voor Cross Your Borders. Op 5 mei 2017 ben ik – dankzij Roos – Nederlands Salsa dans kampioen geworden in de categorie “Master on1’. In datzelfde jaar werd ik lid van het Internationale Dans Comité CID. Voor mij is dat het hoogst haalbaar. Once a nerd, always a nerd 😉 En ik ben met Super Salsa begonnen om de superhelden te eren die mij ontzettend veel hebben geholpen met overleven onder soms zeer zware omstandigheden, en die mij nog inspireren om anderen te helpen met het halen van hun hoogste (dans) idealen. De film Justice League is in november van 2017 uitgekomen. Die was niet helemaal wat ik verwacht had. Maar Superman was alleen “able to leap tall buildings in a single bound” in comics door zijn schrijvers Jerry Siegel en Joe Shuster voordat de gebroeders Fleischer hem ‘vliegkracht’ hadden gegeven in hun korte bioscoopfilm animaties 🙂

Moraal van het verhaal?

Een jonge danser kan veel leren door mee te doen aan wedstrijddansen. Niet alleen het dansen zelf, maar ook karaktervorming (discipline, doorzettingsvermogen & eigen grenzen verleggen) en sociale vaardigheden (kameraadschap & empathie) zijn vaardigheden die een jonge geest ook kan leren door het meedoen aan danswedstrijden. Natuurlijk zijn er ook nadelen. Maar dat is met bijna alles zo. Bijvoorbeeld: Oxytocine zorgt aan de ene kant voor het ‘liefdesgevoel’, maar aan de andere kant is het ook mede verantwoordelijk voor rechts extremisme en populisme. En zuurstof is eigenlijk een zeer giftige gas, maar eentje waar wij niet zonder kunnen. Het leven dat ongeveer 3,8 miljard jaar geleden op Aarde is ontstaan wist in een paar miljoen jaar tijd het corroderende zuurstof iets van levensbelang te maken.

‘What doesn’t kill you will only make you stronger!’

‘Loque no mata engorda!’ (Wat je niet doodt, maakt je dikker).

Jose Alberto ‘El Canario’: “Yo soy artista! A mi me hace la crítica! (Ik ben een artiest! Kritiek is wat mij [groot] maakt!).

Enne…

Zorg dat je geen lucht vol met zwavelverbindingen richting wedstrijddansers blaast. Geef hen liever wat zuurstof. Dat hebben ze hard nodig. Letterlijk en figuurlijk 😉

 

2 thoughts on “Mijn Eerste Wedstrijd Danservaring!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *