Mijn Eerste Wedstrijd Danservaring!

Het gebeurde op een vrijdagavond in 1987. Ik liep boos weg. Nou, ‘boos’? Nee. Pissed off!  Ik MOEST weg! Weg van dat podium waar het net zo mis was gegaan. Gefrustreerd en met veel zelfmedelijden wurm ik me tussen schreeuwende tieners heen. “Laat me alsjeblieft met rust!”, denk ik. Maar ik zeg niks. Handen kloppen me op mijn rug en ik hoor heel vaag bemoedigende woorden zoals: “We hebben het goed gedaan hoor!”, en “We maken nog een kans! Echt waar!”

Maar op dit moment moet ik daar niets van hebben. Ik ruk me los uit de kleine menigte en zet het op een sprinten. Ik versnel langs de barakken van het Maria Immaculata Lyceum (MIL) heen en spring door een gat in het hek. Voor 1 van de lokalen van het aangrenzende Maria College aangekomen besef ik ineens dat niemand mij volgt. Ik sta hijgend stil. Mijn hart bonst tot in m’n keel.  Ik laat me rustig zakken langs de muur van het MAVO klaslokaal.

Zweet en tranen mengen zich op mijn gelaat. Het zout en de gel van mijn mislukte wetlook prikken in mijn ogen. Ik kijk omhoog naar ‘mijn’ vertrouwde sterrenhemel en haal diep adem. Terwijl ik de zwavellucht afkomstig uit de lange uitlaatpijpen van de ISLA raffinaderij steeds rustiger in- en uitadem denk ik in een constante loop:

“How the f@ck did this happen?”

Ik ben pas 18 jaar oud en heb net dik gefaald als choreograaf van de eerste showgroep die ik ooit getraind heb. We doen op dat moment mee aan de playbackshow danswedstrijd van het MIL op Curaçao.

Wat was het geval?

Nou, ik zat op dat moment in HAVO 5 op het MIL. Een paar maanden daarvoor hadden Luis Felipie, Allen Tromp, Amanda van Doorn, Angelo Casseres, Aldrin en ik een choreo gedanst van Janet Jackson “Control” op het podium van de MIL tijdens een fundraising evenement dat werd georganiseerd door de KEY Club. Mijn vriendinnetje Raisa en ik waren toen leden van deze jeugdafdeling van de KIWANIS Rotary Club. Ons optreden was een grandioos succes! En zo veranderde ik op school plotsklaps van ‘nerd’ in een ‘danser’. Trouwens, dat was een rol die ik helemaal niet heb gewild. Ik was eigenlijk heel erg verlegen. Ja, je gelooft het niet, maar het is echt waar! En ik was een heel erg druk mannetje, hoor! (Was?). Maar goed. Ik had dus de fout gemaakt om Raisa over ons dans groepje te vertellen. Zij had mij overtuigd om de groep te vragen om voor de fundraising te dansen.Dat hebben we gedaan, maar dat zou me NOOIT meer gebeuren…       

Ongeveer een week voor ‘Het ‘Incident’…

Raisa had me verteld dat haar vriendin Lisaira heel graag mee wilde doen met de aanstaande playbackshow danswedstrijd. En dat ze een groep vrienden had die allemaal als achtergrond dansers samen met haar mee wilden dansen. Zij wilde ‘Control’ van Janet Jackson dansen en ze wilde dat IK hen ging trainen!

“Wat? Mooi niet!”, zei ik. “En wie willen dan allemaal met Lisaira meedansen?” “Nou… Steven Coffee,” begon ze. “Hij kan echt goed dansen hoor!” Voordat ik iets daar tegenin kon brengen ging Raisa verder met namen noemen: “… en Gerald.” “Wie?”, schreeuwde ik bijna. “Gerald FRAAY? De DJ?” Nee. No way, Raisa! Dit zijn allemaal VWO-ers! Ze KUNNEN niet eens dansen! En Gwendell Foendoe dan?” (Gwendell Foendoe was klassiek getraind en was wekenlang bezig met zijn eigen showteam klaar te stomen voor de winst). “Nee, ik doe het NIET hoor! ECHT NIET!”, zei ik resoluut.

Punt.

Woensdag, 2 dagen voor ‘Het Incident’…

Het was pauze. Raisa nam me ineens bij de hand mee en zei heel lief: “Kom je mee? Ik moet je iets leuks laten zien.” Haar lieve stem en glimlach deden me altijd smelten. Ik dacht dat we gingen zoenen. We staken het schoolplein over richting het geschiedenislokaal. Maar de ramen waren potdicht. Ik vond het een beetje verdacht. “Dat is vreemd.” Iets klopt niet.” “Het is een verrassing.” “Maar ik hou helemaal niet van verrassingen!” We liepen naar binnen. De deur werd meteen achter onze ruggen dichtgedaan. Door het felle zonlicht van buiten moesten mijn ogen even wennen aan het donkere klaslokaal. Maar toen het mij begon te dagen wie daar allemaal stonden riep ik: “Nee, nee, NEE!” Dit gaat ECHT niet gebeuren!”

Maar het was al te laat..

Vrijdag, ongeveer 3 uur voor ‘Het Incident’…

We hadden de choreo pas op vrijdagmiddag af met nog een paar uur voor ons optreden resterend. De choreo werd maar 1 keer redelijk goed gedanst. Maar iedereen juichte en was in opperste stemming. De kids waren wel zenuwachtig. Sommigen – waaronder Lisaira – begonnen te twijfelen. Ik zei: “Jongens, luister. Het komt helemaal goed. Ik ken de choreo uit mijn hoofd. En ik maak NOOIT fouten! Dus kijk maar naar mij als je het niet meer weet. We’re in control, and we love it! We gaan winnen!” Na een gezamenlijke yell gingen we allemaal naar huis om ons gereed te maken voor de wedstrijd…

‘Het Incident’!

Er deden toen 12 groepen mee aan de playback danswedstrijd. Het schoolplein was tjokvol met honderden enthousiaste tieners. Toen wij het podium opkwamen begon het publiek keihard onze namen te scanderen: Als ik een rood hoofd kon krijgen, dan was het toen echt vuurrood geweest. Ik ging schuin achter Lisaira staan zodat alle dansers mij van alle kanten konden volgen. Al bij de eerste noten van Control begon het publiek te schreeuwen. En het bleef maar schreeuwen. Alles ging goed..

Ik hoop dat jij – lezer – de film ‘Black Panther’ al gezien hebt. Weet je de scene waar Okoye tegen T’Chala zegt “Don’t freeze!” en hij antwoordt met “I neva freeze!”? En dat hij later toch ‘bevriest’?

Nou, dat gebeurde met mij dus ook. Ik had een black-out van jewelste voor het eerst in het 4 jaar dat ik show danste!

Mijn black-out duurde heel even. 4 bases max. Door mijn ervaring kon ik de draad weer snel oppakken. Maar dat gold niet voor de rest van the ‘Janet Dance Crew’: de dansers bleven als domino’s achter fouten maken. Er leek geen einde aan te komen aan het geklungel! Ondanks alle gemaakte fouten kregen we alsnog een daverend applaus van het publiek. Ondanks dat had ik direkt na afloop alleen maar 1 gedachte: “Ik moet hier weg!”

En daar zat ik dan. Mezelf de schuld van alles  gevend. “Dan zal ik maar helemaal stoppen met dansen,” zei ik hardop. En ineens zag ik de superhelden waar ik zo gek op was voor me staan. Helemaal stil. Het leek alsof ze me iets wilden vertellen. Wat wilden ze dan? Ik dacht: “Wat zouden Clark Kent of Bruce Wayne nu gedaan hebben?” Dat wist ik niet.

Maar 1 ding wist ik zeker: zij zouden de rest van de Justice League NOOIT in de steek laten! Met dat inzicht kreeg ik ineens grip op de hele situatie. 

“I wanna be the one in Control!”

En zo liep ik rustig terug richting podium. Klaar om het team te troosten en hen steun te bieden.

“We hadden verloren, maar we zijn wel vrienden geworden. En dat was het allerbelangrijkste!”

Raisa kwam me als eerste tegemoet. Ze ging met me zitten op de rand van een grote bloembak achter de barakken. Terwijl ze mij troostte en moed in sprak hoorden we de MC luidkeels aankondigen dat onze groep door was naar de finale! We keken elkaar stomverbaasd aan, sprongen op, en renden als gekken rond met een smile van hier tot Tokyo op onze gezichten. We MOESTEN Lisaira en de rest te METEEN vinden. Er was nog hoop! Gelukkig vonden we elkaar weer snel. Een aantal had zich  omgekleed en was klaar om naar huis te gaan. Maar gelukkig was iedereen er nog. We gingen met z’n allen samen het podium op en dansten deze keer de sterren van de hemel 🙂

De groep van Gwendell Foendoe had (natuurlijk) gewonnen met hun jazzballet choreo op ‘Running With The Night’ van Lionel Richie. Maar wij werden wel mooi 2de! En nog belangrijker: we zijn samen de uitdaging aangegaan en zijn daardoor een mooie ervaring rijker geworden. Een ervaring die in ieder geval mijn danscarrière voor de rest van mijn leven zou definiëren.

In vogelvlucht

Kort daarna heb ik Corinne Hoeve getraind voor haar deelname aan de Miss Nashonal verkiezing. Ze heeft ‘Miss Talent’ gewonnen door de choreo die wij met z’n tweeën hebben gedanst: ‘Pleasure Principle’ van (jawel): alweer Janet Jackson. Toen de grote choreograaf van Curaçao – Cezario Jean Louis – door omstandigheden niet kon komen heb ik ook zelf een groeps choreo bedacht voor alle deelneemsters van de schoonheidswedstrijd. Daarna heb ik de Janet Jackson choreo geleerd aan een groep leerlingen van het Radulphus College. Zij hebben gewonnen. Ik heb meegedaan met een Michael Jackson danswedstrijd: die heb ik toen ook gewonnen in club La Mirage (?) in Punda. En zo begon ik mijn eerste voorzichtige stappen te nemen als dansdocent en ook als choreograaf…

Op 30 oktober 2017 – precies 30 jaar na Het Incident – vierde ik dat ik al 20 jaar lang salsa danslessen geef. In september van dat jaar vierde ik dat ik al 8 jaar salsa workshops geef aan tieners in heel Nederland voor Cross Your Borders. Op 5 mei 2017 ben ik – dankzij Roos – Nederlands Salsa dans kampioen geworden in de categorie “Master on1’. In datzelfde jaar werd ik lid van het Internationale Dans Comité CID. Voor mij is dat het hoogst haalbaar. Once a nerd, always a nerd 😉 En ik ben met Super Salsa begonnen om de superhelden te eren die mij ontzettend veel hebben geholpen met overleven onder soms zeer zware omstandigheden, en die mij nog inspireren om anderen te helpen met het halen van hun hoogste (dans) idealen. De film Justice League is in november van 2017 uitgekomen. Die was niet helemaal wat ik verwacht had. Maar Superman was alleen “able to leap tall buildings in a single bound” in comics door zijn schrijvers Jerry Siegel en Joe Shuster voordat de gebroeders Fleischer hem ‘vliegkracht’ hadden gegeven in hun korte bioscoopfilm animaties 🙂

Moraal van het verhaal?

Een jonge danser kan veel leren door mee te doen aan wedstrijddansen. Niet alleen het dansen zelf, maar ook karaktervorming (discipline, doorzettingsvermogen & eigen grenzen verleggen) en sociale vaardigheden (kameraadschap & empathie) zijn vaardigheden die een jonge geest ook kan leren door het meedoen aan danswedstrijden. Natuurlijk zijn er ook nadelen. Maar dat is met bijna alles zo. Bijvoorbeeld: Oxytocine zorgt aan de ene kant voor het ‘liefdesgevoel’, maar aan de andere kant is het ook mede verantwoordelijk voor rechts extremisme en populisme. En zuurstof is eigenlijk een zeer giftige gas, maar eentje waar wij niet zonder kunnen. Het leven dat ongeveer 3,8 miljard jaar geleden op Aarde is ontstaan wist in een paar miljoen jaar tijd het corroderende zuurstof iets van levensbelang te maken.

‘What doesn’t kill you will only make you stronger!’

‘Loque no mata engorda!’ (Wat je niet doodt, maakt je dikker).

Jose Alberto ‘El Canario’: “Yo soy artista! A mi me hace la crítica! (Ik ben een artiest! Kritiek is wat mij [groot] maakt!).

Enne…

Zorg dat je geen lucht vol met zwavelverbindingen richting wedstrijddansers blaast. Geef hen liever wat zuurstof. Dat hebben ze hard nodig. Letterlijk en figuurlijk 😉

 

De Val en Wedergeboorte van Danswedstrijden!

Het is 2009. Gelegenheid: De finale van de Nederlandse Open Salsa Kampioenschappen georganiseerd door Mordechay Krispijn onder auspiciën van wijlen Albert Torres’ zijn strak gereguleerde World Salsa Championships. Het werd een DRAMA waarvan salsa dansend Nederland nog niet helemaal is bijgekomen…

Hoe dan?

Simpel. Nou ja. Simpel? Albert Torres en zijn organisatie hadden strenge regels opgezet voor de wedstrijden. De ‘minimaal-1-voet-aan-de-grond-regel’ samen met andere regels werden door een aantal toppers overtreden. Volgens mij volgde daarop of flinke puntenaftrek of diskwalificatie. De Amerikaanse vertegenwoordiger van Albert Torres wilde de regels streng toepassen. Veel juryleden, deelnemers en het publiek waren het daar NIET mee eens.

Drama dus.

Vervolgens heeft Morry iedereen bedankt en ons gemeld dat hij stopt met het organiseren van de danswedstrijden. Morry en zijn team hebben jarenlang heel hard gewerkt om de Dutch Open Salsa Championships succesvol te maken. En succesvol waren ze zeker! Met de afscheid van Morry van de wedstrijd danspodium hadden wij geen salsa danswedstrijden meer op nationaal niveau. 

Maar we hadden nog wel Salsa-United, de Salsabond van Nederland. Deze stichting had o.a. als doel om te “[…] komen (tot) […] gecertificeerde dansopleidingen voor deze specifieke dansen […] en op zowel regionaal als landelijk niveau danswedstrijden (te) organiseren.” Maar de ‘hoop voor alle afro latin dansdocenten’ die in 2008 werd opgericht is gedegradeerd to een ‘HTTP ERROR 500’.  

Kijk zelf maar!

Einde oefening?

In 2014 zijn een aantal van ons bij elkaar gekomen om te praten over mogelijke activiteiten die we samen konden ondernemen met als doel het algehele dansniveau in Nederland in haar oude glorie te herstellen. Hier zie je ons op de foto na onze eerste meeting. Van links naar rechts: Eric Lalta, wijlen DJ Bas, Valentino Romelio, Cyldra Schierbeek a.k.a. ‘Miss Brown Sugar’ en ondergetekende (zie foto).

afro latin dans enthousiastelingen
V.l.n.r.: Eric Lalta, DJ Bas, Valentino Romeleo, Cyldra Schierbeek & Sederick Blommestijn-Short

 

En over Roël gesproken: Gecondoleerd aan de hele Nederlandse afro latin dance scene voor het overlijden van onze geliefde salsa DJ Bas. Morry heeft een mooi ‘In Memoriam’ over hem geschreven.

REBOOT

Uiteindelijk hebben we samen besloten om pas op de plaats te maken voor een nieuwe organisatie die bezig was met ondere andere het organiseren van een Nederlandse salsa danswedstrijd. En dat is Salsa Belang van Annetje Riel en Randolph Brion geworden. Zij zijn goed bezig geweest met het nauw betrekken van steeds meer salsa dansscholen in heel Nederland bij de NK Salsadansen. Bij de salsa danskampioenschappen staat het sociale aspect voorop. De finale van alweer de 3de editie van het NK Salsa vindt plaats in Rosmalen op 12 mei. De volgende voorronde is morgen (23 maart) bij Danscentrum Janvier in Bergen op Zoom.

 De komst van de Dutch Bachata Championship van Fantasia Entertainment onder auspiciën van BachatArt zal bachata dansen in Nederland nog veel meer kleur geven. Zelf ben ik door Eric Lalta  aangesteld als contactpersoon voor de deelnemers van de bachata danswedstrijd. Eric is ook de huidige organisator van het Salsa Bachata Beach Festival dat gehouden wordt in het Kurhaus in Scheveningen in het weekend van 18 t/m 20 mei.  De wedstrijd vindt daar plaats op vrijdag 18, en de finale is op zaterdag 19 mei 2018.

De Nederlandse bachata danskampioenen van 2018 krijgen de kans om in landen zoals Frankrijk, Spanje, Polen, Italië  en zelfs in Dubai op te treden. Ze krijgen media exposure! Hun retourtickets en verblijf tijdens de finale van de World Bachata Championship – die wordt gehouden in Marseille van 21 t/m 23 september 2018 – worden ook helemaal betaald door BachatArt.

5 redenen waarom danswedstrijden zo belangrijk zijn:

  1. De meeste afro cubaanse latin dansstijlen hebben de Danzon als basis. Deze muziek en dansstijl werden groot gemaakt door danswedstrijden,
  2. Dansschoolhouders en dansdocenten die zelf aan danswedstrijden meedoen of anderen trainen om mee te doen krijgen een hogere status. Op deze manier onderscheiden de professionele dansdocenten zich van de amateurs, wat zich laat vertalen in meer klandizie.
  3. Dansers die veel aandacht willen van mensen die aan de kant van de sociale dansvloer staan te kijken hebben vaak de neiging om de sociale dans etiketten aan hun danslaarzen te lappen. Vooral voor wat betreft het sociaal acceptabel gebruik van de schaarse dansruimte. Door de danswedstrijden krijgen deze geweldige dansers een podium waar ze kunnen stralen zonder dat ze andere dansers storen. En een professionele jury bepaalt hoe goed ze eigenlijk zijn. Een win-win situatie!
  4. Had ik al gezegd dat een dans professional veel geld kan verdienen met een kampioenstitel? Nee? Bij deze: Sinds Roos en ik de DDS Nederlands kampioenen zijn geworden in de categorie ‘Master on1’ heb ik VEEL meer opdrachten binnen gekregen voor salsa workshops! Wij hebben zelfs de eer gehad om de Salsa on Wheels dansers te trainen! 🙂
  5. Er ontstaat een grote kameraadschap tussen wedstrijddansers onderling. En door elkaar steeds meer op een vriendschappelijke manier uit te dagen stijgt hun gezamenlijke dansniveau. Door social media zullen ze steeds meer mensen (jongeren) aantrekken voor danslessen. Als gevolg daarvan krijg je een verjonging van de Nederlandse afro latin dans scene!

De Toekomst

Vanaf 12 mei zullen Roos en ik ons voegen bij de illustere gezelschap van voormalige Nederlandse salsa danskampioenen. We gaan onze titel niet verdedigen, want mijn 48-jarige lijf kan het harde trainen gewoonweg niet meer aan. En Roos wil niet meer. Zelf vond ik het een grote eer om een salsa danskampioen te zijn, Dit voel ik ondanks dat ik eigenlijk als protest aan de danswedstrijd heb deelgenomen. Dat mag je best weten. Gedurende de tijd dat ik kampioen ben geweest heb ik honderden jongeren gemotiveerd om boven zichzelf uit te stijgen. Hun grenzen te (blijven) verleggen (Cross Your Borders). Maar wat mij nu nog blijer maakt is dat steeds meer voormalige finalisten en ex-kampioenen van de Nedersalsa anno 2018 bezig zijn om te zorgen dat de volgende generatie steeds sterker wordt. Kijk maar naar de meervoudige salsakampioenen Femke en Manoah met hun Dutch Open West Coast Swing. Of meervoudig salsakampioen Mechteld Sterk en Raul Kambel als juryleden en als trainers van het NK Salsa. Sergio en Daphne van eStilo Dance die al kampioenen hebben geleverd. Salsaroy en Randolph Brion die kampioenen binnen hun docententeams hebben. Shelina Salsa en Bachata Passion die respectievelijk de volgende generatie salsa en bachata dansers keihard aan het trainen zijn.

Met jullie bijdragen aan – en support voor – de danswedstrijden zal het afro latin dans niveau in Nederland elk jaar steeds meer stijgen. Het niveau van de showteams zal daardoor ook stijgen. De dansdocenten die wedstrijd- en showdansers zijn zullen meer naar het buitenland reizen. Daardoor stijgt hun dansniveau ook. Zij zullen al hun superieure danstechnieken aan hun cursisten leren en hen inspireren om ook te gaan optreden en aan danswedstrijden mee te doen.

En misschien – heel misschien – kunnen we zelfs onze oude positie als leiders weer claimen!

#durftedromen 🙂

Het is dan meer dan passend om mijn betoog te eindigen  met de woorden van Eric Lalta:

“Ben jij de NEXT GENERATION? Vind jij ook dat het tijd wordt voor nieuw talent? Daag jezelf, Je groep of leraar UIT en doe mee of kom kijken en support jouw favoriete koppel, groep of dansschool.”

Vragen:

  1. Ben jij voor of tegen danswedstrijden? En waarom wel/niet?
  2. Heb je tips om de danswedstrijden aantrekkelijker te maken?
  3. Wat is je leukste ervaring met danswedstrijden?
  4. Doe jij mee met de NK Salsa of de Dutch Bachata Championship? Waarom wel/niet?

Alvast bedankt voor je waardevolle bijdrage 🙂

 

Ahh Booty Booty!

Bij salsa dansschool Latin Club Fiesta behandelen we ook de geschiedenis van salsa muziek tijdens de reguliere danslessen. Daarbij introduceren Randolph en ik wekelijks elk 1 muzikale artiest en we draaien zijn of haar muziek. De salsa zanger of band die ik kies is een klassiek voorbeeld uit een bepaalde periode en/of muzikale genre.

Deze week behandel ik Tito Nieves, de ‘Pavarotti van de Salsa’. Bijzonder aan deze ‘sonero’ is niet alleen zijn stem, maar ook zijn album ‘I Like It Like That’ uit 1997… met Engelstalige salsa!

Tito Nieves heeft in de tweede helft van de jaren ‘70 samengewerkt met o.a. ‘El Cantante’ Hector Lavoe (van het beroemde salsa lied ‘Todo Tiene Su Final’). Dit gebeurde op het hoogtepunt van de salsa rage. Waarom ik Tito ‘Sneeuwen’ heb gekozen is omdat zijn keuze mooi aansluit op mijn eerdere verhaal over de oplossing van de ‘Salsa Recessie’ in de jaren ‘80. Namelijk: de uitvinding van de Salsa Romantica.

Hoe dan?

Grote artiesten zoals Marc Anthony en Eddie Santiago hadden eind jaren ‘80 en begin jaren ‘90 salsa covers gemaakt van ballades en boleros die veelal als ’title songs’ van telenovelas ( = Spaanstalige soapseries) werden gebruikt. Tito Nieves – die zijn solocarrière in 1986 begon – gebruikte dezelfde succesvolle formule, maar met een ‘twist’: hij koos ook voor Engels naast Spaans. Op zijn Wikipedia pagina staat dat Tito’s Engelstalige megahit “I Like It Like That” (1996) een salsanummer is. Volgens de uitvinders van de (commerciële) paraplunaam ‘salsa’ (Johnny Pacheco en Jerry Masucci, Fania Records in 1964) klopt dit wel. Maar technisch gezien is I Like It Like That een remix van een cover van de gelijknamige immens populaire boogaloo nummer van Pete Rodriguez

Ja! Boogaloo!

De voordelen van Engelstalige Salsa

Salsa Romantica muziek heeft het werk voor salsa dansdocenten makkelijker gemaakt door haar (in het algemeen) langzame tempo. Met de introductie in Europa van de wat snellere en strak gestructureerde LA stijl Salsa on1 en NY mambo on2 door Annetje Riel en Marlon Castillo in 1997 werd het belangrijker om zuiver op de telling en ‘in’ de structuur van de muziek te dansen. Dit aspect van het samen dansen werd later door de internationale salsa dansicoon Edie ‘The Salsa Freak’ rond het midden van de jaren ’00 tot ‘Musicality omgedoopt. Volgens haar theorie moest je je eigen verhaal verzinnen tijdens het samen dansen. Het aanvoelen van de ‘breaks’ en het eigen maken van de structuur van de muziek zijn de kenmerken van de beste salsadansers wereldwijd. Je hoeft de songtekst niet te begrijpen. Echter, vanaf dat ikzelf begon met salsa danslessen te  verzorgen heb ik ervaren dat veel van mijn beginnende salsa cursisten in het algemeen meer met gevoel gaan dansen als ze de songtekst WEL verstaan, en/of als ze het salsaliedje al herkennen van haar oorspronkelijke (populaire) versie.

Verder:

  1. De muzikaliteit van de salsa dans cursisten groeit exponentieel, omdat ze gerichter zullen luisteren naar de structuur van de muziek die bij de songtekst hoort.
  2. Eind jaren ‘90 sloot de Engelstalige salsa muziek naadloos aan op de muziek waar de jongere generatie van buiten de salsa scene om naar luisterde. Van Club Caribbean  in Amsterdam tot de salsaclubs in Londen: Engelstalige salsa muziek veranderde salsa van ‘oubollig’ naar ‘hip & trendy’.

Ahh Booty Booty!

In de originele versie van I Like It Like That hoor je een jongerenkoor “Ahh Bibi!” zingen. Door een foutje is het koor in het liedje gebleven. Gelukkig wel! Op een internationale salsa festival hoorde ik een DJ “Ahh Booty Booty” schreeuwen tijdens het draaien van Tito Nieves zijn versie van “I Like It Like That”. En dat heb ik natuurlijk overgenomen 😉

Naar mijn mening is de beste manier om samen op I Like It Like That te dansen:

Mijn favoriete nummer op dit album is NIET “I Like It Like That”, en ook NIET de immens populaire “I’ll Always Love You”. Mijn favoriete nummer van Tito Nieves op dit album is… “Can You Stop The Rain”!

Het origineel is van Peebo Bryson . Mijn 5 jaar oude dochter Maya vond salsa muziek saai, totdat ze dit liedje voor het eerst hoorde.  Nu zingt ze het refrein van Can You Stop The Rain uit volle borst samen met haar papa. Door Tito Nieves volgt Maya hopelijk precies dezelfde pad die de Puerto Ricaanse tieners uit New York in de jaren ’60 hebben bewandeld met boogaloo: ze ontdekt haar muzikale roots in een taal die zij verstaat.   

Koop en geniet van deze album!

Als laatste:  Tito Nieves op de Nederlands Caribische toer!

En? Wat vind je van dit artikel? En van de links? Vind jij het leuk om prominente artiesten en de bijbehorende perioden uit de afro latin dansgeschiedenis op deze manier te leren kennen? Dan lees ik graag je suggesties over andere afro latin sterren en thema’s waar je graag meer over zou willen weten in de commentaren sectie.

Hasta la fiesta!